Prawa Newtona

Punkt widzenia starożytnych na zagadnienia ruchu został przedstawiony przez Arystotelesa w Fizyce. Arystoteles podzielił obserwowane ruchy na naturalne i sztuczne. Ruchy naturalne – na przykład ruch obrotowy ciał niebieskich lub spadek swobodny ciał – odbywają się bez ingerencji człowieka. Ruch sztuczny zachodzi natomiast w wyniku działania człowieka, na przykład, gdy obiekt zostaje rzucony. Według Arystotelesa ruch sztuczny jest zawsze kombinacją ruchu po okręgu i spadku swobodnego. Newton jednak nie zgadzał się z teoriami Arystotelesa w tej sprawie, tak samo jak z teoriami Galileusza. Newton w wielu sprawach miał rację, a do najważniejszych odkryć można zaliczyć rachunek różniczkowy. Oprócz tego odkrył, że białe światło, przechodząc przez pryzmat, ulega rozszczepianiu na tęczę kolorów. Można było je z kolei z powrotem przekształcić w światło białe, używając drugiego pryzmatu. Jednak najgenialniejszym pomysłem Newtona była teoria, że Księżyc jest utrzymywany na swej orbicie przez siłę wywieraną nań przez Ziemię. Siłę tę, o której sądzono wcześniej, że ma związek z magnetyzmem, nazwał grawitacją. Po latach Newton rzekomo wyjaśnił, że na swój pomysł wpadł, gdy obserwował w przydomowym sadzie spadające jabłko z drzewa.