Faraday i elektromagnetyzm

Zjawisko elektryczności statycznej znane było już starożytnym Grekom 600 lat przed naszą erą. Nowoczesne badania eksperymentalne nad zjawiskiem tym przeprowadzono w XVII i XVIII wieku. Nagromadzenie dużej ilości ładunku elektrycznego manifestuje się zwykle wyładowaniem – gwałtownym i krótkotrwałym przepływem ładunku w postaci prądu o dużym natężeniu. Generowanie prądu elektrycznego w sposób ciągły było nierealne aż do początku XIX stulecia. W 1791 roku włoski fizjolog Luigi Galvani zaobserwował zupełnie przypadkowo podczas sekcji żaby, że mięśnie oddzielonej od tułowia żabiej nogi kurczą się, gdy dotknąć ich jednocześnie żelaznym i mosiężnym przedmiotem. Według niego związane to było z „elektrycznością zwierzęcą”, jednak jego włoski kolega, fizyk Alessandro Volta, stwierdził, że efekt był rezultatem oddziaływania między dwoma różnymi metalami. W 1800 roku Volt napisał do przewodniczącego Towarzystwa Królewskiego w Londynie, Josepha Banksa, list w którym dał opis konstrukcji urządzenia w sposób ciągły.