Darwin i ewolucja

Aż do końca XVIII wieku przeważająca większość ludzi sądziła, że każdy gatunek został w swej ostatecznej formie stworzony u zarania dziejów i przetrwał do czasów współczesnych. Pierwszą z nauk, która zasugerowała poważną zmianę w podejściu do historii naturalnej Ziemi była powstająca właśnie w tym czasie geologia. Odkryto skamieniałości roślin i zwierząt, które dawno wymarły. Co więcej w kolejnych warstwach skał osadowych znajdowano skamieliny zwierząt wykazujących pewne podobieństwa, choć zauważalnie się od siebie różniących, co wskazywało na ich rozwój z form poprzedzających w długim okresie. Francuski przyrodnik Jean-Baptiste Lamarck, próbował stworzyć teorię wyjaśniającą owe odkrycia. Według niej w każdym pokoleniu z potrzeby dostosowania budowy organizmu do funkcjonowania w zmieniającym się środowisku naturalnym wykształcały się nowe cechy. Dla przykładu u kolejnych żyraf szyja ulegała wydłużeniu, by mogły wyżej sięgać po liście na drzewach. Mniej więcej w tym samym czasie angielski naukowie Erasmus Darwin również badał, jak to się wówczas mawiało „następne generacje gatunków”.